Guzner, Susana

Biografie
Susana Guzner (1944) ontvluchtte in 1976 haar geboorteland Argentinië en woonde jarenlang in Spanje en Las Palmas (Gran Canaria). Als psychologe, communicatiedeskundige en docente heeft ze diverse publicaties op haar naam staan, waaronder theaterteksten, scripts voor televisie en opinie-artikelen voor verschillende media. De onberekenbare geometrie van de liefde, haar eerste roman, werd vertaald in het Portugees, Duits, Frans, Pools en Nederlands. In Spanje groeide het boek uit tot een lesbische culthit. In 2007 is Susana teruggekeerd naar Argentinië. (www.susanaguzner.com)

Interview, Zij aan Zij, nr 4, 2006
Over de moord op Susana's zus, haar vlucht uit Argentinië, haar leven, haar werk en de liefde: "Schrijven is een gebaar van de ziel."

Lesbische boeken, vertaald in het Nederlands, van Susana Guzner
De onberekenbare geometrie van de liefde (LaVita Publishing, 2005)

Susana Guzner in 25 vragen

Jarig op
18 oktober
Geboorteplaats
La Plata, Argentinië
Schreef
72 juegos para jugar con el tiempo y el tiempo (Editorial Popular, Spanje, 1982, heruitgegeven door www.autorasenred.com, Spanje, 2005), La insensata geometría del amor (Plaza&Janés, Spanje, 2001/2002, in Nederland uitgegeven als De onberekenbare geometrie van de liefde), Punto y aparte (Editorial Egales, Spanje, 2004),  Detectives BAM (Ellas Editorial, Spanje, 2005). Bijdrage aan Mein lesbisches Auge (Konkursbuch Verlag Claudia Gehrke, Duitsland, 2006). Werkt voor  literaire websites, feministische en lesbische tijdschriften, radio en televisie.
Trots op
Vrouw zijn, lesbisch zijn en het overleven van de Argentijnse genocide
Reist met
Trein, fiets, boot, vliegtuig, auto - in die volgorde
Woont met
Mezelf, in prachtige eenzaamheid
Droomreis
Hangt af van de dag, mijn stemming, of ik warmte of kou wil, introvert of extravert ben. Op dit moment, bijvoorbeeld, zou ik deze vragen liever beantwoorden in het Sacher Kafee in Wenen, onder het genot van een heerlijke Sachertorte en luisterend naar een motet van Monteverdi.
Ogen gaan glimmen van
De blik van een geliefde
Wilde vroeger altijd worden
Van alles, en nu eigenlijk nog steeds. Mijn interesse is altijd uitgegaan naar onderwijs, creativiteit en onderzoek. Detective zou ik ook wel willen zijn.
Ambitie
Ik zou graag ambitieuzer willen zijn. Een bescheiden ambitie: in goede gezondheid oud worden, zonder geldproblemen.
Heldin
Willekeurig welke anonieme vrouw die onder vreselijke omstandigheden voor zichzelf opkomt zonder haar glimlach te verliezen. Beroemde heldinnen: Rigoberta Menchú (indianenleidster uit Guatemala), Moeder Teresa, La Pasionaria (Spaanse burgeroorlog) en zo zijn er meer. Gedurende de jaren is mijn gevoel van verering veranderd in bewondering. Oh ja: ik zou het talent willen hebben van Patricia Highsmith, Yourcenar, Anatole France, Tadeus Cantor, Carmen Amaya (Spaanse flamencodanseres, een paar jaar geleden overleden) en mijn absolute liefde is María Callas. En zo kan ik nog wel even doorgaan…
Eet het liefst
ik kan niet echt iets kiezen, je kunt me beter vragen wat ik niet lust. Ik ben gek op mayonaise, chocola, kruiden (kaneel, kruidnagelen, kerrie, nootmuskaat...), pasteitjes en andere gevulde deeggerechten.
Krijgt inspiratie van
Dat zou ik ook wel eens willen weten
Zal nooit meer
Mezelf onderschatten
Grote voorbeeld
Mijn moeder, die een echte Moeder Courage was
Heimelijk genoegen
Oncontroleerbare anekdotes over mijn leven verzinnen
Film
Onmogelijk om er eentje te kiezen uit al die films die me hebben meegesleept, veranderd of ontroerd. De laatste die ik gezien heb was Mar adentro, een geweldige Spaanse film met een waargebeurd verhaal over euthanasie.
Boek
Daarvoor geldt hetzelfde als voor de films. Hoewel: mijn adolescente leven werd beïnvloed door Mädchen in Uniform van Christa Winsloe, La Batârde van Violette Leduc, Die Verwandlung van Kafka en Misdaad en Straf van Dostojevski. Mijn laatste ontdekking is Amélie Nothomb.
Motto
Als een probleem opgelost kan worden, hoef je je er niet druk over te maken. En als dat niet kan, hoef je je er ook niet druk over te maken.
Grootste wens
Overlijden in mijn slaap als mijn tijd gekomen is
Meest ontroerende moment
Ergens in 1975 zei mijn zus Ana dat ze met me wilde praten. We spraken af in het huis van onze ouders, die op reis waren. We praatten acht uur lang. Ik was drie jaar jonger dan zij maar was altijd overal de beste in. Dat had Ana bitter gemaakt. Zij vertelde over haar bewondering voor mij, haar complexen, mijn divagedrag, haar gevoel dat ze het lelijke eendje was. Ze verweet me mijn gebrek aan openheid over mijn lesbisch zijn, mijn gebrek aan vertrouwen in haar. Ze verklaarde me haar onvoorwaardelijke, gepassioneerde liefde. Het was een voor mij verrassend gesprek, bitter en zoet: dit was mijn miskende schat van een zus, haar eerlijkheid, haar ongelukkigheid omdat zij het zusje van 'de knappe' was, en tegelijkertijd haar liefde voor mij. We huilden, omarmden elkaar, ik heb haar duizend keer om vergiffenis gevraagd, we dronken, toostten, zongen... Haar monoloog was de mooiste die ik in mijn leven gehoord heb. Vanaf dat moment waren we onafscheidelijke vriendinnen. Maar zeven maanden later, op haar drieëndertigste, werd ze verkracht, gemarteld en vermoord door een doodseskader van Isabél Perón. Woorden schieten tekort om mijn verslagenheid te beschrijven.
Zou in een vliegtuig willen zitten met
Angelina Jolie, ik ben hopeloos verliefd op haar. Ik zou trouwens niet de liefde met haar willen bedrijven, zij is mijn muze van dit moment (gedurende mijn leven ben ik nogal eens van muze veranderd) en dat zou heiligschennis zijn.
Stad
Mijn huis, dat alle wereldsteden bevat: Venetië, New York, Bahia, Rome, Amsterdam, Buenos Aires, Marrakesh, La Plata, Salzburg, Delft, Florence en meer - alle steden
Drank
Coca Cola
Zou best een dagje willen ruilen met
Een slechte schrijfster die de grootste prijzen krijgt en die schaamteloos miljarden boeken verkoopt. Ik vraag me af wat zich afspeelt in haar oneerlijke geweten.