Interview Kim Baldwin & Xenia Alexiou - Vrouwen als stoere hoofdpersoon

Kim Baldwin wilde, na het afronden van haar zesde boek, graag een suspense/thrillerachtig boek schrijven, Xenia Alexiou had wel een verhaal. Het resultaat van deze samenwerking is Lethal Affairs, dat eigenlijk het eerste deel zou zijn in een serie van drie. De lesbische actiethriller die bij ons werd vertaald als Dubbel doelwit bleek zo succesvol dat de uitgever Kim en Xenia verzocht er zeven van te maken. Inmiddels hebben ze drie delen geschreven, elk met een andere vrouwelijke special agent in de hoofdrol: ‘Een butch in een jurk valt meteen door de mand’.

Tekst: Anja de Crom | Beeld: Hilda Abbing

Hoe begon jullie samenwerking?
Kim: We ontmoetten elkaar op internet en begonnen te corresponderen. Xenia heeft een goed inzicht in boeken. Ik had net Focus of desire afgerond, en zij vroeg wat ik nu zou gaan schrijven. Ik dacht aan een suspense/thrillerachtig boek, maar ik had nog helemaal geen idee van het verhaal. Xenia had zo’n verhaal, al bijna helemaal uitgedacht, met veel details erbij, en toen ze het vertelde vond ik het echt heel goed.
Xenia: Het was niet de bedoeling dat ik daadwerkelijk zou gaan schrijven. Kim schreef op wat ik vertelde en stuurde me na een tijdje een openingsscène die zich afspeelde in de kathedraal op Malta.
Kim: Die scène was gebaseerd op haar beschrijving van de kathedraal, als een soort film vertelde ze waar de kaarsen stonden, hoe de mensen bewogen…
Xenia: We vonden allebei dat er wel wat meer actie in het beginstuk mocht zitten. Kim vroeg wat ik in gedachten had. Ik vond het makkelijker om dat even op te schrijven dan uit te leggen, dus ik zei: ‘momentje’, begon te schrijven en mailde haar wat ik geschreven had. Kim ging uit haar dak, ze riep: “What the fuck! Where did this come from?” Van dat stuk hebben we de proloog gemaakt.

Hebben jullie specialismen?
Kim: Xenia bleek geweldig goed in het schrijven van unieke, levendige dialogen en het neerzetten van personages door middel van hun woordkeuze en hun manier van doen. En ze is gespecialiseerd in actiescènes. We hebben dus elk onze specialiteiten. Als er een beschrijving moet komen van een huis of een personage, houdt ze het bij een schets en vul ik de details in.
Xenia: Daar heb ik het geduld niet voor, echt niet.
Kim: Soms krijg ik teksten van haar, die alleen maar bestaan uit dialoog. Alles eromheen vul ik in.
Xenia: Het houdt zo vreselijk op als je steeds dingen moet toevoegen als: ‘zei ze, terwijl ze haar koffiekopje naar haar mond bracht’. Ik wil gewoon meteen kunnen dóórgaan.
Kim: We redigeren elkaars scènes, we vullen elkaar heel goed aan. Zij maakt de mijne zachter, ik snijd stukken uit de hare. Onze redacteur omschrijft Xenia’s schrijfstijl als mannelijk, ze gebruikt bijvoorbeeld weinig bijvoeglijke naamwoorden, ik doe dat juist wel.

Lesbische fictie
Kim: Ik wil schrijven wat ik zelf wil lezen. Tot een aantal jaren geleden wist ik helemaal niet dat er lesbische fictie bestond, dus ik las altijd mainstream. Ik ontdekte Radclyffe (schrijfster van een aantal lesbische bestsellers en de directeur van uitgeverij Bold Strokes Books, red.) en ik vond haar boeken erg leuk. Toen ik een keer ingesneeuwd was in de winter – dat wil nog wel eens gebeuren in Michigan, waar ik woon – dacht ik: ik ga zelf een lesbische roman schrijven. Ik ben jarenlang journalist geweest, maar een boek was nogal een uitdaging. Mijn vrienden vonden het goed, dus heb ik het opgestuurd naar Radclyffe. Zij neemt geen genoegen met één boek, ze wil een lange relatie met haar auteurs, dus moest er een volgend boek komen. Ik doe het echt niet omdat ik er geld mee kan verdienen, hoewel elk nieuw boek natuurlijk weer wat meer in het laatje brengt. Het gaat mij erom dat ik met mijn boeken aan lesbische vrouwen kan laten zien dat je er mag zijn, dat het oké is als je lesbisch bent. Dat maakt lesbische boeken persoonlijker dan mainstream boeken.
Xenia: Ik vind lesbische fictie schrijven gewoon leuk, en vooral dit subgenre. Misschien zou ik ook wel een mainstream roman willen schrijven, maar wel in dit genre en altijd met een vrouwelijke hoofdpersoon. Er zijn zó veel vrouwen die het soort werk doen als de special agents in onze serie: bij de politie, het leger, de CIA, FBI, SAS, KGB, noem maar op. En nooit zijn zij de stoere hoofdpersoon in films of boeken; die worden gedomineerd door mannen. Het lijkt wel of de vrouwen in dit werk niet meetellen, terwijl ze hetzelfde werk doen. Als er dan een vrouw langskomt, is het een cartoonfiguur in een sexy pakje. De man redt de wereld, de vrouw is een sidekick.

Het schrijfproces
Kim: Dubbel doelwit hebben we geschreven met behulp van de webcam. Behoorlijk frustrerend, en niet alleen vanwege het tijdsverschil – ik zit in Amerika, Xenia in Europa – maar de internetverbinding was ook niet altijd even stabiel.
Xenia: We riepen eindeloos dingen als: kun je dat even herhalen, de verbinding viel weg.
Kim: Voor ons laatste boek, Missing Lynx, zijn we een aantal weken bij elkaar gaan zitten. Het werkt gewoon beter als we in dezelfde ruimte zijn. Dan krijgen we meer voor elkaar in minder tijd. En je kunt even snel een plattegrond schetsen van een kamer of een gebouw, zodat je niet hoeft te discussiëren over waar iemand staat of waar de deur is.
Xenia: Best handig om dat even af te stemmen.
Kim: Los van die technische dingen is het ook fijn dat we elkaar meteen feedback kunnen geven. Daardoor kunnen we twee keer zo snel werken. Xenia schrijft vaak ’s avonds en ’s nachts, dan kan ik ’s morgens beginnen met wat zij geschreven heeft. Als we een boek hebben, schrijf ik solo een volgend boek, terwijl Xenia alvast nadenkt over de volgende titel in de Elite Operatives serie, en welke verbanden dat boek kan hebben met de andere titels.

Wanneer krijgen we een meer butchy hoofdpersoon?
Kim: Niet. Een echte butch kan nooit een goede special agent zijn.
Xenia: Dat heb ik onze uitgever ook moeten uitleggen, want zij kwam met dezelfde vraag, een beetje als een grapje. Je moet je kunnen aanpassen aan elke situatie. Je moet zelfs mannen kunnen verleiden als dat nodig is. Een butchy type zal dat niet op een geloofwaardige manier kunnen doen.
Kim: Als geheim agent moet je een kameleon zijn, je in alle kringen kunnen bewegen. Dan kun je beter een vrouwelijk type zijn, ook al ben je van binnen misschien een butch.
Xenia: Je mag niet opvallen, dus ook geen tatoeages of piercings hebben. Een butch in een jurk valt meteen door de mand. Maar dan nog: hoe je eruitziet en hoe je je voelt, dat zijn twee verschillende dingen. Het hangt ook af van de missie hoe je eruitziet en wat voor kleding je draagt. Maar als jij graag een butch wilt, moet je Missing Lynx lezen. Daar komt er wel één in voor.

Dubbel doelwit, the movie?
Xenia: Heel veel mensen vinden dat er een film van gemaakt zou moeten worden. Het verhaal leent zich daar zeker wel voor.
Kim: Maar er zou een miljoenenbudget voor nodig zijn, het speelt op heel veel locaties en er zouden veel special effects nodig zijn. En over de actrices die de personages zouden moeten spelen, verschillen we nogal van mening.
Xenia: Hayley zou heel goed door Michelle Pfeiffer gespeeld kunnen worden, denk ik. Nou ja… door een jongere versie van Michelle Pfeiffer.

Bekijk de booktrailer