Blauwe regen - kort verhaal door Natasja Kraijer

Ik groef met mijn handen in het zand, totdat ik de dikkere wortels van de blauwe regen tegenkwam. Onder mijn nagels hoopte het zand zich voelbaar op. Het drukte tegen mijn vlees en het licht stekende gevoel leek me te willen afremmen in mijn hoge tempo van graven, graven en graven. Maar ik moest door.

Het was donker buiten. Het was het soort donker dat zich inzet net na de schemer in de wintertijd. Donker in een snel tempo, net als de emoties die door me heen raasden. Nog maar een paar minuten geleden had ik naar buiten gekeken met een raar onbestemd, maar in ieder geval duidelijk een zeer onrustig gevoel. Het had me naar buiten gedreven, naar de blauwe regen die Amber me had gegeven toen we precies een jaar een relatie hadden.
'Deze blauwe regen zal bloeien en bloeien, net als onze liefde voor elkaar,' had ze erbij gezegd. We hadden hem in de grond gezet en hem water gegeven. Hij was trouw gaan bloeien, en bleef dat doen, ook toen de liefde tussen Amber en mij als dode blaadjes van ons afviel.
Toen ik diep genoeg was gegaan, met mijn gevoel en de gedachten die ik aan Amber had, en het gat tot aan mijn oksel reikte, liet ik het plastic zakje met de foto's van ons erin zakken. De aarde voelde vochtig en koud aan toen ik met snelle bewegingen zand het gat induwde. Kijkend naar het gat dat gedicht was, voelde ik me alsof ik een stuk van mijn verleden had begraven en afgesloten.
Bij het opstaan veegde ik automatisch over mijn broek. Op mijn knieën plakten plakkaten van wat klei leek te zijn. Ik veegde met de rug van mijn hand een pluk haar uit mijn gezicht en ik had het vermoeden dat mijn gezicht er dramatisch besmeurd uit zou zien. Het was inmiddels gaan regenen, het was koud en het voelde allemaal heerlijk aan.
Onder de douche spoelde ik alles van me af. De kou, het zand en de tegen elkaar aan botsende gedachtegangen. Het was uit en dat was een goede keus. Ze was vreemdgegaan en dat was niet erg. Ik was gekrenkt, maar sterker nu. Het was een cadeautje geweest, haar overspel, na die vier jaar van strubbelen, van aan elkaar hangen, elkaar afstoten, naar beneden duwen, overeind kruipen, trekkend aan elkaars kleding voor seks en meer van elkaar. Er waren zoveel pogingen geweest om het tussen ons beter te maken. Zinloze pogingen, achteraf gezien. Het was het proberen waard geweest, ik had er vrede mee.

De wind is gaan liggen. Net waaide het nog gigantisch. De parasol in de tuin waar Amber nu waarschijnlijk vaak in zit, leek zelfs weg te zullen waaien. Er klonk gekir en gelach toen het ding dreigde op te stijgen. De meeste mensen staan bij de barbecue die schijnbaar nog maar net is aangestoken. Gepor met tangen in de kooltjes houdt minimaal vier mensen intens bezig. Niemand lijkt mij op te merken nu ik vanaf het tuinhekje besluit naar Amber toe te lopen. Lydia trekt al na de eerste stap aan mijn mouw, maar ik zeg dat het oké is. 'Ik moet alleen nog iets doen.'
'We kunnen ook weggaan,' dringt Lydia aan. 'Ik vind het in ieder geval raar dat ze je hebben uitgenodigd voor hun gezamenlijke verjaardagsfeest.' Ze schudt haar hoofd. 'Het is nog maar een jaar geleden. Ik weet dat het vaker gebeurt, elkaar al snel uitnodigen nadat het uit is, maar ik moet er niet aan denken om gezellig bij John en zijn nieuwe vriendin langs te gaan.'
Ik heb Lydia, die dit weekend bij mij logeert, meegevraagd naar het feestje van Amber en Tyra. Lydia heeft haar relatie met John nog maar net verbroken en is wel toe aan een ouderwets weekendje stappen, uiteten gaan en dvd's kijken met rosé erbij. Dit feestje hier, is slechts een tussenstop. Maar wel een belangrijke halte.
Mijn cadeau is verpakt in groen cellofaan met het logo van de winkel erop, versierd met slingertjes van paars en geel. Zodra Amber mij ziet, verstrakt ze wat in haar houding. Ik loop zwijgend door, ook al draaien wat mensen zich inmiddels naar me om nu ze mij in het vizier hebben gekregen. Het zoemt om me heen met zinnen die men hardop zou kunnen zeggen. Daar is de ex waar ze vier jaar iets mee had. De bedrogen ex. De zielige ex misschien wel, maar wat weten zij ervan.
'Wat leuk dat je er bent,' zijn de eerste woorden die ze tot me richt na meer dan een halfjaar van geen contact tussen ons, op een sms over en weer en de uitnodiging voor dit partijtje na dan. Haar nieuwe liefde Tyra staat even verderop met een onbekende dame te praten en volgt ons met een schuin oog.
'Ik blijf maar even. Lydia is bij me.' Ik wijs naar mijn trouwe vriendin die dicht bij het tuinhekje is blijven staan. Amber zwaait naar haar. Eerder zoenden ze elkaar altijd ter begroeting. Lydia zwaait terug en ziet eruit alsof ze het koud heeft. Ze wrijft over haar armen en ik kan het niet helpen nog steeds die bezorgde blik in haar ogen te zien.
'We gaan zo door, naar de stad, maar ik wilde je dit graag geven.' Ik houd het cadeau iets hoger in de lucht.
'Oh?' Ze staart verbluft naar wat ik in mijn handen houd.
Ik haal een beetje meewarig mijn schouders op. Alsof ik het ook niet kan helpen dat ik dit cadeau per se voor haar moest kopen. 'Het is een symbolisch cadeau.'
'Oh?' herhaalt ze weer.
'Je moet het wel uitpakken, anders kom je er natuurlijk niet achter wat het is.' Ik schenk haar een redelijk gemeende glimlach.
Amber neemt het pakketje van me over en begint het papier er voorzichtig van af te trekken. Inmiddels is Tyra naast haar gaan staan. Ze kijkt me met grote zwarte ogen aan en schudt mijn stevige handdruk plakkerig en zwakjes terug. Het groene papier met de versiering valt op de grond. In haar handen houdt Amber een kleine blauwe regen. Tyra kijkt niet begrijpend heen en weer van de starende Amber naar mij. 'Wat is dat, Amber?'
'Dat is een blauwe regen,' zegt ze zacht.
'Ja, dat klopt. Het is symbolisch,' zeg ik, terwijl ik Tyra expres ook duidelijk aan kijk. 'Symbolisch voor jullie liefde. Dat die maar net als deze blauwe regen mooi mag bloeien. Ik zou zeggen: plant hem vanavond nog in jullie tuin.'
Amber kijkt me inschattend aan. In haar ogen meen ik een licht angstige blik te zien. Voor een kort moment leg ik mijn hand op haar schouder. 'Het is oké, ik ben tevreden zo. Ik wens jullie het allerbeste.'
Als ik weg wil lopen, draai ik me nog een keertje om. 'Oh, en vergeet niet om geregeld water te geven. Dat is heel belangrijk om dat te blijven doen. En als er blaadjes bruin en dor beginnen te worden en het is geen herfst, dan moet je ingrijpen met extra voeding en mest. Of juist niet, maar dat is aan jullie zelf. Het zou wel erg jammer zijn, voor de blauwe regen.'

Over Natasja Kraijer

Lees Afstand - kort verhaal van Natasja Kraijer