Weblog York Lesbian Arts Festival, dag 4: Book Festival en Club Diva

Zaterdag 25 oktober
Was het gisteren – een doordeweekse dag – al best druk, vandaag is dé dag van het Book Festival. Ons eerste panel is Femmes of Power, de presentatie van een fotoboek met foto’s van Del LaGrace Volcano. Het tweede panel dat we bezoeken heeft Radclyffe als gast. We kijken in het programmaboekje: het zou toch iemand anders zijn? Het programma blijkt veranderd, Radclyffe valt in en brengt daarmee haar totale aantal panels voor dit festival op zes. Ze is de ster van de show! Crin Claxton praat geanimeerd met haar over de powervrouwen in haar boeken. In een van Radclyffes series komt een sherrif voor en Crin heeft een aantal foto’s van politieuniformen overal ter wereld verzameld. Als er een foto van een Nederlandse politieagente voorbijkomt, merkt ze terloops op dat productiemanager Marijke die heeft aangeleverd. Een Nederlandse! Die gaan we straks even interviewen. Maar eerst…

Panel: Glorious Gore
Geweld in lesbische boeken. Jane Traies van het festival praat met thrillerauteurs Xenia Alexiou, Kim Baldwin, Reese Szymanski en Jennifer Fulton over waar ze het vandaan halen.
“Ik werkte naast het schrijven in de IT,” vertelt Reese, “en een van mijn klanten was het mortuarium. Daar kon ik af en toe een sectie meepikken, dat was wel handig.” Ze leest een scène voor die zo uit een horrorfilm had kunnen komen.
In Lethal Affairs van Xenia en Kim vloeit het bloed minder duidelijk. “Het gaat over een organisatie die weeskinderen op jonge leeftijd traint tot een elitekorps,” vertelt Xenia. “Er zit wel geweld in de serie, maar niet expliciet. Het gaat niet om het geweld maar om wat erachter zit.”
“Eigenlijk wilde ik een suspense-boek schrijven,” zegt haar co-auteur Kim. “Maar toen kwam Xenia met dit idee en dat was zo goed dat we het zijn gaan uitwerken. Xenia heeft de meeste research gedaan. Het speelt deels in Europa, en daar woont ze. En de spionagedingen heeft ze ook uitgezocht.”

Voor ons laatste panel begint, gaan we op zoek naar de Nederlandse productiemanager die ergens moet rondlopen. We vinden haar in de hal. Marijke Zwart (51) werkt dit jaar voor het eerst mee aan het festival: “Ik ken Crin, de festivaldirecteur, al heel lang. Zij vroeg me of ik productiemanager wilde zijn. Het is een druk weekend, maar wel heel leuk.” Marijke werkt als productiemanager in Londen, waar ze sinds 1993 woont. Het leukst aan YLAF? Ze schudt nadenkend haar hoofd. “Ik kan niet één ding noemen.” Dan lacht ze: “Oh wacht, ik weet wél iets. De toneelstukken natuurlijk. Vooral die van The Well of Loneliness.” Ze kijkt op haar horloge. Tijd om weer aan de slag te gaan.

Panel: Are lesbians the only fruit?
Hot item tijdens het festival, en ook in Nederland al jaren een punt van discussie: moet je als lesbische schrijver over lesbo’s schrijven? En, in het verlengde daarvan: kunnen niet-lesbos’s ook lesbische boeken schrijven? Een pittige discussie tussen Val McDermid (beroemd van de thrillers over Tony Hill, waar de tv-serie Wire in the blood op werd gebaseerd. Val schreef een aantal detectives rond de lesbische journaliste Lindsay Gordon), Stella Duffy (schreef een aantal lesbische detectives, schrijft nu meer mainstream) en Justine Saracen (schrijft uitsluitend lesbische boeken).

“Lesbische boeken zijn niet meer uitsluitend iets politieks,” zegt Val McDermid. “We moeten ook geen genoegen meer nemen met ‘iets lesbisch’, we moeten kwaliteit eisen. Wij verdienen de beste lesbische boeken. Ik lees liever een goed boek zonder lesbische personages dan een slecht lesbisch boek.”
Stella Duffy wilde, in 1991, een boek schrijven over lesbo’s die er geen punt van maakten dat ze lesbisch waren: “Dat werd afgewezen omdat er ook een lesbische schurk in voorkwam! Wat is dat nou voor iets raars dat je alleen goede dingen over lesbo’s zou mogen schrijven? Ik wil over alle lesbo’s kunnen schrijven, dus over goede én slechte.”
“Ik wilde echt vanuit een lesbische hoofdpersoon schrijven,” zegt Justine Saracen. “En zelfs als Spielberg me had teruggebeld…” de zaal lacht, “en me had gezegd dat mijn hoofdpersoon hetero moest zijn, had ik nee gezegd.”
Val McDermid wilde niet vast zitten aan één personage of genre: “Daarom ben ik verschillende series gaan schrijven.”
Dat geldt ook voor Stella Duffy: “Mijn eerste boeken waren veel meer ‘mij’, maar na verloop van tijd word je vrijer.”
Of een man een lesbisch boek zou kunnen schrijven? Stella Duffy denkt van wel. “Misschien doen ze het niet helemaal goed, maar ik doe ook wel eens iets niet helemaal goed. Ik wil niet alleen over witte mensen schrijven omdat ik toevallig wit ben, dus ik schrijf nu ook een boek met een zwarte hoofdpersoon. Maar ik verdiep me wel in de leefwereld van mijn hoofdpersoon. Als een man over ons wil schrijven, laat-ie dat dan vooral doen. Misschien worden we dan ook niet meer als een afwijking gezien.”

Voor mensen die klagen dat er zo weinig lesbische boeken in de bibliotheek liggen heeft Stella de gouden tip, een inkoppertje maar we willen het je niet onthouden: “Als jij wilt dat iets in de bibliotheek komt, vraag er dan om. Misschien heb je het zelf niet meer nodig, maar die andere vrouw die haar coming-out nog niet gehad heeft en er níét om durft te vragen wel.”

Met dit panel is het Book Festival aan zijn eind gekomen. Voor de laatste keer maken we de mooie wandeling langs de rivier. Vanaf het hotel gaan we vrijwel meteen door naar het centrum om een restaurantje uit te zoeken. York biedt een keur aan pubs en restaurants. Wij kiezen voor Piccolino, een Italiaans restaurant waar het stampvol zit. Een goede keuze, want het eten is geweldig.

Club Diva
’s Avonds gaan we weer naar de Racecourse, nu niet meer langs het water maar langs de weg. In twee verschillende zalen vindt Club Diva plaats. In de Retro Lounge ‘strutten we onze funky stuff’ bij krakers uit de jaren 60-90, op de Club Floor houdt een mix van dance, house, rnb en elektro ons op de dansvloer. We kijken onze ogen uit. Stoere butches dansen met femmes in niemendalletjes (en dan bedoelen we ook echt niemendalletjes, we hebben – naar goed Engels gebruik - diverse bonbonella’s uit jurkjes zien vliegen), UK Drag King winnaar Stevie Wonderful blijkt heel goed te kunnen zingen (al zijn sommigen van ons er nog steeds niet uit of de snor van sir/madam Stevie echt was) en Micha draait de sterren van de hemel.

(Wil jij volgend jaar ook naar York? Stuur een mailtje en we houden je op de hoogte)