Hoe weet je of ze de ware voor je is? Voor Anthea is het in één keer duidelijk. In het nummer When you know you know zingt Natasha Bedingfield erover: 'that love has come in the form of you'. Door haar ontmoeting met Robin verandert Anthea's leven naar hoe het hoort te zijn: "ik had de vorm aangenomen waarvoor ik altijd bestemd was geweest". De verontrusting en het lesbische 'anders zijn' worden subtiel omschreven, net als het grote 'ja, dit is goed, thuiskomen' gevoel wanneer de liefde zowaar op haar pad komt. En het leven samen gaat verder, een gemoedelijk geluk is gevonden waarin verwondering en liefdevolle warmte elkaar vinden. Met het hart op de goede plaats rebelleren de twee meiden door op ludieke wijze aandacht te vragen voor het welzijn van vrouwen wereldwijd.

De zinnen in dit verhaal lezen als een sprookje, soms zijn ze lang en poëtisch en soms zijn er de grappige, naïeve gedachten van Anthea en haar zusje, een tweede hoofdpersoon in dit boek. De opa uit het begin is grappig, aansprekend en verwonderend met zijn verhalen over vroeger, 'toen hij nog een meisje was'. In opa's verhalen is ook de link naar de Griekse mythe van Iphis terug te lezen; die mythe vormt tevens de basis van dit boek.

Naast de gemoedelijke sfeer zijn er passages waarin deze Teletubbie-groen-gras-blauwe-hemel-vriendelijke wereld opgeschud wordt door een kil en op geld-bezucht drinkwaterflesjesbedrijf waar het zusje van Anthea werkt. De uitweiding over zaken doen, winst maken en een vergiftigde wereld maakt duidelijk dat de wereld groter is dan het sprookjesachtige leven van de twee zusjes. Als lezer heb je geen keuze dan hierover te lezen en daarover zou je kunnen betwisten of het in zo'n lief, klein boekje als dit thuis hoort. Het lelijke drinkwaterbedrijf lijkt symbool te staan voor het kwaad in de wereld, een kwaad dat overwonnen kan worden als je je eigen weg volgt, als je naar de stem van je hart luistert. Het zusje wordt steeds verder meegetrokken in het smerige wereldje van het drinkwaterbedrijf, en het is haast huiveringwekkend te lezen over óf zij hieruit kan ontsnappen en of zij, net als haar lesbische zusje, de liefde en het geluk kan vinden. (Lezeres Roos Groeneveld)

Vanaf de eerste zin van Meisje ontmoet jongen is het duidelijk: in dit boek gaat gegoo­cheld worden met jongens en meisjes. Anthea en Imogen, die als kind samen luisteren naar de fabels van hun opa, ontwikkelen als ze volwassen zijn heel verschillende karak­ters. Imogen werkt bij PURE, een bedrijf dat water in flesjes verkoopt, en helpt haar zus daar ook aan een baan. Terwijl ze in een hilarische brain­stormsessie verwikkeld zijn waarin geprobeerd wordt het product water in de markt te zetten, ontmoet Anthea haar grote liefde: Robin. Robin lijkt op een jongen en is activist in hart en nieren; ze bekladt de gevel van PURE omdat ze het immoreel vindt om water, een eerste levensbehoefte, com­mercieel uit te buiten. Er ont­spint zich een prachtige, tedere liefdesgeschiedenis.

Ali Smith kan vreselijk goed schrijven, zodat je zowel moet lachen als ontroerd raakt. Haar werk doet denken aan dat van Jeanette Winterson, met wie ze dik bevriend is. Het werk van Ali Smith is toegankelijker, en ze heeft een heel eigen onge­breidelde fantasie. Ali Smith beschrijft ontroerend en humoristisch wat er voor gedachten door je hoofd razen als je zus ineens lesbisch blijkt te zijn.

Het boek maakt deel uit van de inter­nationale serie hervertellingen van grote mythen, waaraan de meest vooraanstaande schrij­vers van de wereld meewer­ken. Ali Smith, die in Engeland tot de literaire top behoort, maar in Nederland bij het grote publiek nog niet zo bekend is, heeft de Griekse mythe van Iphis bewerkt, over een meisje dat door haar moeder nood­gedwongen opgevoed wordt als jongen en verliefd wordt op een ander meisje. In dit boek staat de mooiste liefdesscène met twee vrouwen die ik ken. Zonder ook maar één seksuele handeling te noemen roept Smith de vervoering van de liefde op, in pure poëzie. Meisje ontmoet jongen is het beste boek over de liefde tussen twee vrouwen dat sinds jaren verschenen is. (Anneke van Wolfswinkel)

Lees de beschrijving