recensies De vrouw die niemand zag - Gaby Crince Le Roy

De vrouw die niemand zag, wil gezien worden. Zie mij! Zie mij! Vind me dan leuk! Kijk, ik weet allerlei leuke dingen! Luister, ik was ooit in Italië en daar vonden mensen me leuk!

De vrouw die niemand zag is een roman over Charlotte die door niemand in al haar glorie wordt opgemerkt. Ze staat er alleen voor. Haar moeder ziet haar niet echt, haar vrienden zien haar niet, haar stiefbroer ziet haar wel, maar dat is dan weer niet echt de bedoeling en haar vader zegt: "ik wist niet dat je zo leuk kon zijn" waarop Charlotte verzucht: "eindelijk had hij mij echt gezien".

Enigszins gedeprimeerd vertelt Charlotte over haar jeugd, de scheiding van haar ouders, en de rest van haar leven. Ik vraag me af waarom ik zo geërgerd raak tijdens het lezen. Is het de dagboekvorm? Is het de
gelatenheid van de hoofdpersoon? Al dat gezeur? Kan ik er niet tegen dat het een autobiografie lijkt die fictie wordt genoemd?
Het boek is een collage over een leven. Een roman doorspekt met citaten, interessante overdenkingen, herkenbare fragmenten ("ik ben een charlatan. Al vanaf mijn tienertijd weet ik dit. Ik droomde dat ik
niet de intelligentie had die nodig was voor het atheneum waarop ik zat. Eigenlijk was ik achterlijk. Mijn ouders hadden het me niet verteld. Ze vonden het zielig voor mij.") en schijnbaar willekeurige gebeurtenissen. De lezer wordt overgoten met flarden van een leven en moet daar zelf samenhang in zien te vinden.

In de eerste hoofdstukken schetst Gaby Crince Le Roy Charlotte's verleden in de verleden tijd. Pagina's lang wordt de lezer meegenomen op een herinneringenreis. Ik ben het al snel beu, ik wil naar het heden. Ik wil dat ze ophoudt me minutieus uit te leggen hoe de stad waar ze fietste eruit zag en me gaat vertellen wat er nú gebeurt. De vraag die zich aan me op begint te dringen is: waarom vertel je me dit? Een klaagzang over niet gezien worden, ik zit daar niet op te wachten.
Al deze irritaties maken het boek uiteindelijk toch interessant. Ik begin te begrijpen waarom niemand de hoofdpersoon wil zien. Charlottes leven en het boek over haar leven zijn een groot, onsuccesvol pleidooi
is waarom deze vrouw toch gezien moet worden. Alle verantwoordelijkheid voor haar eigen geluk wordt in andermans handen gelegd. De schrijver laat Charlotte met dit boek zo nogmaals doen wat ze altijd doet: zorgen dat niemand haar wil zien. (Sanne Bloem)