recensies Weg - Minke Douwesz

De regie in dit verhaal ligt bij hoofdpersoon Edith die zich, na het vroege overlijden van haar moeder, sterk identificeert met haar vader. In haar relatie met haar partner Norma ontdekt ze dat we niet begrijpen wat echt leven is, als we denken dat we de vraag naar de zin van het leven voor eens en altijd kunnen oplossen met geld, een goede opleiding en de juiste partner. Het levensvraagstuk is niet voor eens en altijd op te lossen. We kunnen er alleen dag aan dag mee aan de slag gaan om met de gegeven beperkingen iedere dag zo zinvol mogelijk te maken.

Edith is gaan begrijpen hoe snel we onze levensvreugde vergallen door ons zorgen te maken over de dag van morgen. Ze heeft ontdekt dat angst de vreugde op de vlucht jaagt en ons gespannen en verkrampt maakt, terwijl opgewektheid de angst uitbant. Ze heeft gaandeweg leren begrijpen om grootheid te ontdekken in het alledaagse en om van het moment te genieten, een boeddhistische levensinstelling die me aanspreekt.

In gesprekken met vriendin Loes kan ze bijtanken en krijgt ze gelegenheid te genieten, ondanks haar teloorgegane relatie met Norma.
Edith heeft als hardwerkend gynaecologe het voorrecht naast haar werk een proefschrift te kunnen schrijven, waardoor ze beschikt over een groot sociaal netwerk. Norma daarentegen heeft door haar chronische aandoening geen werk meer en vindt dat Edith te weinig aandacht aan haar en te veel aan haar werk besteedt, omdat ze Ediths liefde als iets vanzelfsprekends beschouwt. Norma toont weinig begrip voor de druk waaronder Edith leeft, wordt boos om de onverschilligheid en de eenzaamheid, waaronder zijzelf lijdt. Edith op haar beurt onderdrukt haar boosheid op Norma en durft met Norma nauwelijks over haar gekwetstheid en wrok te praten. Er ontstaat een constante, eerst lichte vijandigheid,die hun genegenheid verzuurt, hun (seks)leven verpest en een wig drijft tussen de partners, waardoor ze elke emotionele intimiteit en alle prettige dingen, die ze vroeger in hun relatie deelden, kwijtraken.

Minke situeert het verhaal in een idyllische omgeving met poëtische beschrijvingen van het landschap en met thema’s uit popmuziek en klassieke werken van o.m. J.S. Bach. Jammer is dat het thema Pim Fortuyn er “pour besoin de la cause”wordt bijgehaald, maar niet verder wordt uitgewerkt en dat de climax van het verhaal wat tegenvalt: een vliegreis van Edith met haar vader naar Londen, nadat ze de verstikkende relatie met Norma achter zich heeft gelaten.

Als een rode draad loopt door het verhaal: zit niet te piekeren over het feit dat niets blijvend is, aanvaard dat als een van ’s levens waarheden en leer in het voorbijgaan, in de vreugden die weer verbleken, je zin en je doel te vinden. Leer van het ogenblik te genieten, ook al duurt het maar even. Ogenblikken in ons leven kunnen eeuwigheidswaarde hebben zonder eeuwigdurend te zijn, hetgeen mooi wordt geïllustreerd door Edith’s overleden moeder, wier stem en aanwezigheid Edith vaak in haar gedachten kan horen, als een niet aflatende steun, waarmee wordt aangetoond dat liefde sterker is dan de dood en dat is wat me zeer raakte. (Anke Achten)

Lees de beschrijving