recensies Donor gezocht - Rianne Witte

Donor gezocht van Rianne Witte is een vlot en vaardig geschreven, uitgekristalliseerde, lichtvoetige, Anja-de-Crom-achtige roman. Lees- en schrijfplezier staan bij dit boek voorop. Het einde was voor mij zeer verrassend, ik had hem totaal niet aan zien komen, wat bewijst dat Rianne Witte een plot kan neerzetten.

Iets minder geslaagd aan dit boek vind ik de wat schreeuwerige titel Donor gezocht. Die roept bij mij associaties op aan vrouwen op jacht naar zaad, geen aantrekkelijk beeld. En het boek gáát ook wel over twee vrouwen die samen graag een kindje willen, maar het gaat over veel meer dan dat. Een belangrijk thema is bijvoorbeeld hoe je vast kunt lopen in je werk. Hoe dat een weerslag kan hebben op je relatie doordat je spanningen op elkaar gaat afreageren, waardoor ook je relatie in het slop komt, of erger. Hoe je gezondheid er vervolgens aan kan gaan. En over het roer om.

Een echte chicklit dus, en eentje die met kennis van zaken is geschreven. Zowel het zwanger worden als lesbisch stel, de relatiecrisis als het vastlopen in je carrière zijn levensecht en humoristisch neergezet. De valkuilen ‘klagerig’ en ‘te autobiografisch’ zijn knap omzeild. Hier en daar wordt wat gekabbeld en gebabbeld, maar er zitten ook heel spannende stukken en mooie dingen in die dat weer rechttrekken. Qua opzet is deze roman een reageerbuisbaby van een ‘Hoe overleef ik’ en een ‘Lena Lijstje’ boek en dus enigszins schatplichtig aan eicel-donor Francine Oomen.

Samenvattend is deze tweede Rianne Witte roman een lezenswaardig boek voor jonge lesbo’s en bibo’s, ook voor hen die niet aan kinderen moeten dénken! (Connie van Gils)

Een kinderwens zal voor veel lesbische stellen een herkenbaar onderwerp zijn. Inmiddels zijn er veel manieren voor twee vrouwen om zwanger te raken. Volgens de hoofdpersoon in Donor gezocht toch nog een te weinig: zij wil het liefst zwanger worden zonder dat daar een zaadcel aan te pas komt. Een vooruitstrevende wens die door diverse gynaecologen de kop wordt ingedrukt. Dat is nog even een stap te ver…
En dus volgen we de weg die Marit en Susan moeten gaan om (dan maar met behulp van een man…) een kind te krijgen.
Rianne Witte weet met veel humor de soms hilarische situaties (en soms een beetje onwaarschijnlijk) te beschrijven. De karakters zijn aansprekend en kleurrijk en het boek leest vlot en makkelijk. Een heerlijk boek om bij te ontspannen en lachen, met een toch nog verrassend einde. Herkenbaar voor vrouwenstellen met een kinderwens, echter wel met een kwinkslag. (Aafke Vlaanderen Oldenzeel)

De titel, Donor Gezocht, lijkt ongelofelijk veel over het boek te zeggen. Toch is niets minder waar. Het boek gaat over twee vlotte vrouwen met inderdaad, na enige valkuilen en worstelingen, een kinderwens. Marit haalt zich van alles in het hoofd na het zien van de film The Baby Formula’ Haar partner Susan is een stadse vrouw en probeert haar vriendin weer met beide benen op de grond te zetten. Ik was even bang dat de kinderwens de boventoon zou voeren in de verhaallijn, want ik heb zelf op het moment totaal geen kinderwens. Maar de nadruk van het verhaal ligt veel meer op het leven van deze twee vrouwen; beide levens apart en het leven dat ze samen hebben, hebben gehad en zullen hebben. Hierdoor is het waarschijnlijk voor veel mensen herkenbaar en leuk om te lezen.
Aan humor ontbreekt het in dit boek totaal niet. Marit blijkt een karakteristieke hoofdpersoon door wier ogen de wereld gestructureerd kan worden in schema's. Susan is niet altijd de meest sympathieke vriendin, maar toch zijn ze samen een stel dat niet stuk te krijgen is. Voeg daar een goede jeugdvriend als potentiële donor aan toe, een schoonmoeder met een Barbie-uiterlijk en een groots geheim familieschandaal en je hebt een wereld die af en toe geheel op z’n kop kan staan, tegen een Texels decor van schapen en Waddenzee. Het boek leest vlot en is daarom een aanrader voor vrijwel elk type lezer. Volgens Marit: holebi-webwinkel bezoeken -> paar dagen later boek in de brievenbus -> dagen vrij plannen -> boek lezen! (Lenneke de Ruijter)

Schrijfster Rianne Witte neemt ons, aan de hand van Marit, mee op de zoektocht naar informatie over manloos zwanger worden. “Zou u uw vraag nog een keer willen herhalen?” vraagt dokter Van den Wijk beleefd glimlachend. “Want ik weet niet zeker of ik u goed begrepen heb.” En ze laat ons ook voluit meekijken in de gedachtenwereld van Marit. “Hetero’s hoeven alleen maar een keer lekker te seksen en hebben negen maanden later een kindje dat het product is van hun liefde. Wij lesbo’s moeten vooral maar dankbaar zijn dat lesbisch ouderschap in Nederland wettelijk is toegestaan. (…) Het is gewoon niet eerlijk.”
Natuurlijk lukt het niet om zonder man een kind te krijgen, en natuurlijk beleven Marit en Susan allerlei toestanden om toch aan hun kinderwens uiting te geven. Om het uit te proberen nemen ze een proefkind (hilarisch dagboekverslag), zoeken ze zaad (wat een gedoe), en zijn er complicaties (haha, wat wurmt Marit zich in allerlei vermakelijke bochten om na een onverwachte wending actie te ondernemen).
Rianne Witte heeft met Donor gezocht weer een prima boek afgeleverd. De schrijfstijl is vlot, en ze laat je af en toe schateren. Wel dreigt het thema van het boek, de zoektocht naar een kind, op een gegeven moment wat naar de achtergrond te zakken en ik vraag me dan werkelijk af of dat nog terugkeert. Maar dat is gelukkig zo. De ik-vorm van het boek is goed gekozen.
Witte heeft zich kennelijk goed ingelezen in inseminatietechnieken en de mogelijkheden en onmogelijkheden van het krijgen van een kind. Dat is fijn, want haar beschrijvingen nodigen uit om zelf ook te zoeken op internet. Al is het alleen al om te kijken of een paarse dildo met spuitballetje bestaat.
(Remco van Schellen)

Recensie COC Leiden - Magazine De Kroon
Mijn eerste reactie na het lezen van Donor gezocht was: Hoe gaat dit verhaal verder? Na een wat stroef begin krijgt het boek halverwege een lekkere vaart met een onverwachte climax aan het eind.
In Donor gezocht gaat de stoere butch Marit op zoek naar een gynaecoloog die haar kan helpen met haar kinderwens. Na het zien van de film The baby formula is zij er van overtuigd dat zij haar vriendin Susan kan bezwangeren. Vrijwel iedereen verklaart haar voor gek, toch geeft Marit niet op. Helaas loopt het niet helemaal zoals zij wenst en zijn de dames genoodzaakt op zoek te gaan naar een donor. Daar komt nog een hoop bij kijken, want wil je een donor die je kent of juist niet? Wil je uiterlijke kenmerken van elkaar terug kunnen zien in je kind? Ga je de inseminatie thuis zelf proberen, of in het ziekenhuis? Kortom; er komt een hoop op je af.
Buiten het feit dat Marit zich geheel stort op het krijgen van een kind is zij werkloos, wat Susan niet zint. Zij werkt als docent op een middelbare school, maar heeft het daar totaal niet naar haar zin. Dit zorgt voor veel wrijving die de sfeer niet ten goede komt. Zoals vaak in het leven komen er toch een aantal positieve gebeurtenissen op hun pad en hieruit volgen hilarische situaties. Een aantal voorbeelden: Het zoeken naar een geschikt inseminatiesetje, een proefkind (waarover een geestig geschreven dagboek wordt bijgehouden) en een hoop onvoorziene complicaties die ervoor zorgen dat je op het puntje van je stoel zit.

Donor gezocht is een erg leuk boek over de weg die je bewandelt als je een kinderwens hebt. Rianne Witte stijgt hiermee boven haar debuutroman Schijn, hoop en liefde uit. Het boek bevat veel achtergrondinformatie, leuke onverwachte plotwendingen en een schrijfstijl die lekker wegleest. De verschillende schema's in het boek en het dagboek dat Marit bijhoudt wanneer zij en Susan een proefkind in huis hebben waren voor mij de hoogtepunten van het boek. Zeker een aanrader, zelfs als je geen kinderwens hebt.
(Vivian Schuurmans)

Lees de beschrijving