recensies Flynn - Joanne Horniman

De pijn van het weten
“Vertel me alsjeblieft nog niet hoe je heet. Binnenkort weet ik alles over je en ik wil nog even genieten van de onwetendheid.”
Twee Australische meisjes, jonge twintigers, worden verliefd. Ze ontmoeten, lachen, kussen, vrijen, vluchten, lijden, zoeken en ontdekken gaandeweg wat ze willen van hun labiele relatie, en van zichzelf. En vooral ook wat ze niet willen.  
Nee, je hoeft geen spectaculaire plotwendingen of filosofische traktaten te verwachten. Dit is op woord gezette emotie, strak geschetst in rake beschrijvingen. De schrijfster gebruikt vertrouwde potloden uit het holebi-register van verwarring, isolement tot depressie, en voegt er nog enkele tinten hoog- en minderbegaafdheid, echtscheiding en cultuurwaardering aan toe.  
In minder capabele handen was dit of een lesbisch stationsromannetje geworden of een kreunend zware beschouwing, maar Flynn ontsnapt elegant aan beide valkuilen. Joanne Horniman, heerlijk vertaald door Johanna Pas, kneedt de herkenbare gevoelens tot een subliem beeldje dat je wil strelen en genieten. About a Girl, zoals de oorspronkelijke titel luidt, blijkt een verfijnd geschreven zoektocht naar de verhouding tussen verliefdheid, onwetendheid en ontdekking, en hoe de laatste de eerste in de weg kan zitten.

In Australië ligt dit boek als jeugdroman in de rekken, maar ook oudere lezeressen die nog eens terug willen naar hun eerste verliefdheid, met een nieuwe kijk op die turbulente gevoelens, zullen er vast van genieten. (Fran Bambust)


Coming of age
[...]
Horniman heeft de gave van het schrijven. Ze schrijft soeverein, meeslepend, authentiek proza, 5 op de schaal van Richter (heftige trillingen die door iedereen met schrik worden waargenomen), dat toch verrassend lichtverteerbaar blijft. Flynn leest fijn, heel fijn, maar pas op voor naschokken.
[...]
Het verhaal is op het scherp van de snede geschreven. Dat maakte dat ik het niet alleen erg spannend vond om te lezen, maar dat het me ook ontroerde, vertederde en vermurwde, het raakte me. En ik durf het bijna niet te zeggen, maar ik vond het heel herkenbaar. (Connie van Gils)


Over prille liefdes en hartenbrekers
Flynn is een ontroerend beeldend verhaal over een eerste prille liefde en volwassen worden. Anna is een dromerige hyperintelligente jonge vrouw. Ze leeft in boeken en haar hoofd en voelt zich de eeuwige buitenstaander. Die eenzaamheid sleept ze mee wanneer ze uit huis gaat om in een boekhandel in het noorden te gaan werken. Totdat ze verliefd wordt op een mysterieus meisje, Flynn, dat ze op een avond ziet zingen in een café. Ze slepen elkaar mee in stiltes en duiken in elkaar vol gulzige dorst. Flynn stoot af en trekt aan terwijl Anna met haar trots worstelt. Beiden dragen ze een geschiedenis in zich waar ze nog geen raad mee weten. Gebroken gezinnen, verlies en rouw. Ze vergeten of vermijden te praten op de momenten dat het er toe doet. Langzaam maar zeker voel je de onmacht tussen de twee jonge vrouwen doorsijpelen. Op de achtergrond is er de zilte zee, de Australische natuur, een buitenwijk en een oud vervallen huis waarin ze zichzelf afzonderen van de wereld en tijd. Tot er geen ontkomen meer aan is, de stiltes gaan wringen en de buitenwereld ze komt halen.

Door de beeldende manier van vertellen speelt het verhaal zich in je hoofd af als een speelfilm vol stof, zout, zon, zanderige weggetjes, liefde en tijdsloosheid. Je verlangt weer terug naar de eerste liefde terwijl je tegelijkertijd voelt hoe pijnlijk en ondoorgrondelijk zo'n eerste ervaring kan zijn. De literaire verwijzingen van Anna geven het boek tevens een extra laag waardoor het verhaal de clichématigheid ontstijgt. (Renée Luth)



[...]
Horniman schrijft mooi. Spannend ook, in prachtige zinnen die gelukkig niet te wollig zijn. Door de manier waarop ze haar woorden gebruikt vóel je de emoties die Horniman beschrijft tot diep in je lijf. “Ik aaide zijn lange dankbare rug, tot aan het puntje van zijn gestreepte staart, en bedacht hoe frustrerend het was dat we ons zulke vrijheden kunnen veroorloven bij dieren maar niet bij mensen. Ik wilde haar hoofd aaien – van dit meisje waarvan ik heimelijk wist dat ze Flynn heette. Ik wilde haar lange glanzende zwarte haren volgen van haar kruin  tot halverwege haar rug, en dan weer bovenaan beginnen. Zou ze zich dan oprollen op mijn schoot?”

In Flynn gaat het over het verlangen van Anna naar Flynn, het lichamelijke antwoord dat Flynn daarop geeft, maar ook de onmacht van beide vrouwen als hun verwachtingen niet op één lijn blijken te zitten. “En plotseling, midden in de nacht, verliet Flynn me. (…) En ik kon niets doen.”

Wat knap is van de Australische schrijfster is dat nét als je denkt dat je weet waar het verhaal mogelijk naar toe gaat er een wending in zit. “Maar vóór Flynn, vóór bijna alles, was er Michael.” En een stukje verder: “Ik had me erop voorbereid dat ik de nieuwe vrouw van mijn vader zou haten. Ik had niet verwacht dat ik verliefd op haar zou worden.”

Het boek blijft boeien tot de laatste pagina. Telkens kom je weer wat te weten over de levens en gevoelens van Anna en Flynn. “Ik durf te wedden dat jij ook dingen over jezelf verzwegen hebt.” Grappig: hoewel het boek Flynn heet, gaat het over Anna. En Anna intrigeert, want waarom denkt ze zo min over haarzelf? (Remco van Schellen)

Flynn is een  boek voor meisjes die van meisjes houden. En dan bedoel ik echte meisjes-meisjes. De 19-jarige Anna wordt hopeloos verliefd op Flynn. Beide meisjes dragen rode jurken met stippen en nagellak en hebben lang haar, en Flynn heeft een witte gitaar en een theepot met de naam 'Lavinia'. Heerlijk. Heerlijk verfrissend. Maar naast al deze vrouwenzaken hebben de meisjes bovenal een verleden. Ieder één, dat aan het licht moet komen en dat consequenties zou kunnen hebben . Door middel van flashbacks leren we voornamelijk Anna goed kennen. En ondanks dat het verhaal zeker niet altijd licht en speels is, voelt het boek aan als een sprookje.

Beide meisjes zijn eenlingen en lijken zonder veel mensen in hun omgeving te leven. Af en toe breekt er een familielid door het geïsoleerde bestaan van de meisjes heen. Verder zien we hen vooral met z’n tweeën, of Anna alleen, als Flynn haar weer in een opwelling heeft laten staan. Het leven lijkt een grote droom waarin dingen onuitgesproken blijven en als logisch aangenomen of ervaren worden. Door dit dromerige sprookjesgehalte leef je als lezer erg met de personages mee, maar aan de andere kant besef je volledig de onwerkelijkheid ervan. In het echte leven zijn er meer factoren die aandacht vragen naast je grote nieuwe liefde. Desondanks is het een heerlijk boek om te lezen; het sleurt je mee en dompelt je onder in een wereld die niet vanzelfsprekend is. (Lenneke de Ruijter)

Op de kaft staat: Het meeslepende verhaal van die eerste, allesomvattende liefde waarna je leven nooit meer hetzelfde zal zijn… Deze zin geeft in een keer aan waar dit boek over gaat.
Anna, een meisje van 19, ontmoet Flynn en is gelijk tot over haar oren verliefd. Ze denkt, voelt, eet, hoort alleen nog maar ‘Flynn’.
Maar Flynn zendt dubbele signalen uit. Ze is graag bij Anna, maar ook graag op zichzelf, liedjes componerend op haar gitaar (opvallend hoe vaak dit type meisje/vrouw als lesbisch hoofdpersoon in een boek voorkomt…het ideaalbeeld voor een lesbische vrouw?). Toch is dit boek zo’n voorbeeld van hoe een (eerste) allesomvattende liefde (op welke leeftijd deze dan ook beleefd wordt…) in elkaar zit: de vlinders, de twijfels, de onzekerheden, het verlangen naar de ander. Alles is mooi en prachtig en lief en heerlijk als je bij elkaar bent. Alles duurt lang, is donker, onzeker of roept twijfel op als je niet bij elkaar bent.
Als lezer voel je de zinderende liefde van Anna, het vrijgevochtene van Flynn en weet je dat deze liefde geen eeuwig leven beschoren zal zijn. De wanhoop en het verdriet van Anna als Flynn het (meerdere keren en uiteindelijk definitief) uitmaakt zal herkenbaar zijn voor iedereen die weet hoe een gebroken hart voelt: jong en oud. (Aafke Vlaanderen Oldenzeel)

Lees de beschrijving