recensies Twee meisjes - Perihan Magden

Twee meisjes is een roman over pubers. Over twee 16-jarige pubers wel te verstaan, waarbij we voornamelijk in het hoofd kruipen van een van de twee dames.  Bij pubers horen natuurlijk onnavolgbaar uitvergrote emoties en ondoordachte acties; en daar staat het boek dan ook vol mee. Het gehele verhaal beslaat zo'n negentien dagen.

De hoofdpersoon, Behiye, ontmoet op de eerste dag het meisje Handan met wie zij samen een cursus aan de universiteit gaat volgen. Behiye valt als een blok voor Handan en ontwikkelt een obsessieve verliefdheid (die ze overigens zelf niet als verliefdheid bestempelt). Ze beginnen niet aan de cursus als Behiye bij Handan en haar moeder intrekt in een poging haar ouderlijk huis te ontvluchten. Na een hoop overweldigende ervaringen en emoties escaleert de hele boel.

Perihan Magden heeft door haar taalgebruik en interpunctie geprobeerd de warrigheid van het puberend brein weer te geven. Dit doet ze door woorden letterlijk of in een andere vorm te herhalen: “Terwijl Handan heel schattig haar hoofd schuin houdt komt Behiye weer tot zichzelf. Wat zeg ik eigenlijk tegen haar? Tegen het babypoesjeszachte meisje? Ze is niet boos op me. Ze is niet boos geworden. Of beledigd. Gelukkig. Gelukkig maar. Wat ben jij een rund, Behiye. Lomp. Plomp. Stomme koe Behiye”; door woorden waar ze de nadruk op wil leggen met een hoofdletter te beginnen of het gehele woord in caps-lock te schrijven: “Ze houdt het niet langer vol en neemt haar handen in haar handen. Ze begint ze te kussen, die smalle mooie vingers. Vogelvleugels. Mijn leugenloze meisje. Mijn schoonheidskindje. MIJN BABY ZONDER LEUGENS. Ze weet nu eenmaal niet wat liegen en bedriegen is. Ze is niet verpest door deze wereld. Ze is niet van hier. Ze hoort hier niet. ZE IS NAAR MIJ TOE GEKOMEN”; of door woorden in stukken te knippen en langer te maken: “Ik gebruik Handan. Ik gebruik mijn babypoesmeisje als een gebruiksvoorwerp. Ik zet haar leven overhoop en laat haar de vuile klusjes opknappen. Ik gooi haar voor de mannen. Ik ben walgelijk. Ik-Ben-Wal-Ge-Lijk. WALGELIJKKK” . Ondanks dat dit soms heel herkenbaar en positief vervreemdend kan werken, is het erg vermoeiend om een heel boek in die stijl te lezen. Ikzelf vond het zo storend dat ik serieus overwogen heb om het boek niet uit te lezen.

Echt lesbisch vind ik het boek niet. Handan is overduidelijk niet verliefd op Behiye en of Behiyes obsessie een lesbische ervaring te noemen is ook wat veel gevraagd. Daarbij wekt de omslag en titel van het boek een andere indruk over de inhoud. Hier lijkt de nadruk te liggen op de potentiële liefdesrelatie tussen deze twee meisjes. Dit is helaas niet waar. Het verhaal op zichzelf is daarentegen goed opgezet. Het ontwikkelt zich snel wat goed aansluit bij de leefwereld van de twee pubers. Het einde had zelfs zo'n verrassende wending dat ik de schrijfster haar schrijfstijl bijna vergaf. Bijna... (Lenneke de Ruijter)