recensies Rauw - Dia Huizinga

Het is al even geleden dat ik dit boek gelezen heb. Een nogal ingewikkeld boek en lastig te recenseren. Het boek bestaat uit twee delen, die aan het eind wel weer samenkomen. Dat is misschien een van de redenen waarom ik het een lastig te lezen boek vond.
In het eerste deel ontmoet Zet de betoverende vrouw Tip. Tip is een zelfstandige, bewuste en eigengereide vrouw en Zet krijgt moeilijk hoogte van haar. Ze is wel hopeloos verliefd op haar. In dit gedeelte van het boek gaat het ook veel over Adam, de overleden broer van Tip.
Het tweede gedeelte gaat over Zets studie aan de kunstacademie, haar studiegenootje, en een gehandicapt wonderkind, Gaia. Zij is spastisch maar zeer kunstzinnig. En lesbisch. Zet helpt haar uiteindelijk om haar eerste lesbische seksuele ervaring op te doen. En daar komt Tip weer om de hoek kijken...
De beeldspraak van de schrijfster is mooi maar soms moet je iets wel twee keer lezen.  Een zin als "Van het licht en die ene tel dat de zon in mijn ogen schijnt vernauwen mijn irissen zich, mijn zicht is duisternis, ik ben als de bal van het flipperspel tot ik de baarmoeder in ga dat het rood van haar huis is, kunstmatig verlicht door kroonluchters en lampen in glazenkasten met drank verwerkt" vind ik prachtig, een beeldende fantasie, maar ik moet hem wel vaker lezen wil alles tot mij doordringen.
Bovendien wordt er nog al van de hak op de tak gesprongen. Het ene moment loopt Zet op straat, het volgende moment zit ze in het ziekenhuis, zonder duidelijke overgang. Daardoor is het voor mij geen boek dat je makkelijk leest. Je moet goed bij de les blijven, je niet af laten leiden. Ik heb regelmatig teruggebladerd om het een of ander nog weer eens terug te lezen. Wie was nou wie ook al weer, hoe zat het allemaal in elkaar?
Kortom, een boek met mooie beeldtaal en prachtige zinnen, maar voor wie houdt van een chronologische verhaallijn en duidelijke taal een flinke kluif! (Aafke Vlaanderen Oldenzeel)