recensies De duizend monden van onze dorst - Guido Conti

Het boek beschrijft het waargebeurde verhaal van een verboden liefde tussen twee jonge vrouwen, de rustige Emma en de wispelturige Marzia, in de zomer van 1946. Tussen de puinhopen van de Tweede Wereldoorlog bloeien levensvreugde, hoop en liefde weer op. Helaas maakt de schrijver weinig gebruik van dit tijdsbeeld. Voor de beide meisjes is hun liefde vanzelfsprekend, maar dat geldt niet voor de mensen in hun omgeving, met alle gevolgen van dien. De verhaallijn is prachtig, een verfilming waard. “De intense tederheid en gekwelde oprechtheid van de opbloeiende liefde geven deze roman een bitterzoete smaak”, schrijft La Gazetta di Parma op de achterkant van het boek. Deze mening kan ik helaas niet delen. Ik had na het lezen van dit boek eerder een wat wrange nasmaak. Conti vertelt veel, maar vertoont weinig. Op wat briljante metaforen na vervalt hij voornamelijk in clichés. Hij heeft een voorliefde voor het gebruik van uitroeptekens. Zijn manier van schrijven is niet vernieuwend en kent amper diepgang. Het blijft allemaal te oppervlakkig. Ik kreeg geen band met de beide hoofdpersonen, kon hun emoties niet voelen. Toch heeft Conti het met vaart geschreven en het blijft natuurlijk een intrigerend thema met een torenhoog lesbisch gehalte. Hierdoor is het boek uiteindelijk toch lezenswaardig. (Thea Smits)

(...) Mooi tragisch verhaal, volgens de flaptekst waargebeurd zonder verder namen of rugnummers te noemen, maar nogal onbeholpen geschreven. Het perspectief wisselt aan een stuk door, de lezer hopt van het ene hoofd in het andere en kan zich daardoor aan niemand verbinden, alles wordt uitgelegd, men krijgt ongevraagd commentaar, het boek leest eigenlijk als een synopsis die af en toe ontaardt in lyrische aanstellerij, overdrijving of gewoon gestumper.

Al met al kan ik niet begrijpen dat een uitgeverij als de Bezige Bij dit boek uitgegeven heeft. Het is af en toe gewoon een straf om te lezen. Wat heeft de acquirerend redacteur buitenlandse fictie gedacht? Laten we ééns in de twee jaar een lesbische roman uitgeven, het geeft niet wat, gewoon een doelgroepenboekje? Maar dat is niet voldoende! Wij dorsten naar iets beters. (Connie van Gils)

Lees de beschrijving