recensies De Derde Draad - Adriënne Nijssen

[...]
Nijssen weet de omgeving en de mensen aangenaam te beschrijven, zo aangenaam dat je je al snel voorneemt deze zomer eens richting Zeeuws-Vlaanderen te gaan, want daar moet het toch zo mooi zijn. Hetzelfde effect bereikt ze met haar beschrijving van de relatie tussen Chris met Luna. Binnen een paar bladzijden al ben je hopeloos verwikkeld geraakt in de relatieperikelen en herinner je je alle keren dat je zelf een liefde of vriendschap hebt gekend die uit ‘more pain, than pleasure’ bestond.
Zodra Chris toenadering zoekt, trekt Luna zich terug, houdt afstand, stelt grenzen en wijst af. Dit roept in Chris veel gevoelens van emotionele afhankelijkheid op, tot in die mate dat ze ergens de kracht vandaan haalt om zich om te draaien en te zeggen: dit maakt me niet gelukkig. Op dat moment voltrekt zich de omkering. Luna smeekt, betuigt haar liefde, aanhankelijkheid, belt, mailt, sms-t en Chris probeert het nog een keer. Deze keer zal het beter gaan, Luna houdt toch echt van haar. Maar al gauw begint de dynamiek van afstoten, terugtrekken, grenzen stellen, nog meer grenzen stellen, afwijzen en afspraken niet nakomen opnieuw.

Uit dagboekfragmenten van Luna blijkt echter dat de echte behoeftige en afhankelijke Luna zelf is die haar gevoelens af weet te wenden door ze in Chris op te roepen. Deze dagboekfragmenten waarmee het verhaal is doorregen zijn zo knap geschreven dat je bij tijd en wijle vermoedt dat het niet anders kan zijn dan een vaardige bewerking van het echte dagboek van de echte geniale, maar gestoorde Luna. Een briljant staaltje schrijfkunst.

Een minder puntje van het boek is de e-mailwisseling die Chris onderhoudt met haar beste vriendin. De e-mails die Chris ontvangt zijn niet geschreven door Nijssen zelf, maar door een goede vriendin. Helaas zijn deze mailtjes nogal letterlijk en voorspelbaar en doen ze je tenen krommen met al hun warme knuffeltjes. Het is een hele opluchting als dat ik-weet-beter-wat-goed-voor-je-is-dan-jij-gemail eindelijk is afgelopen omdat de vriendin tabak krijgt van de e-mails van Chris en weer eens wat leuks samen wil gaan doen. Echte e-mails is totaal iets anders dan fictie en ze horen dan ook niet in een roman thuis.

De derde draad is een volwassen lesbische roman waarin het thema van een ongelukkige liefde van twee mensen die zielsveel van elkaar houden, maar elkaar toch niet gelukkig maken, zeer navoelbaar wordt beschreven. Chapeau! (Connie van Gils)

Amarant, mei 2008

Alleen al voor de kaft wil je dit boek in de kast hebben staan: 3 in elkaar gewikkelde scheepstouwen op het strand, twee ook nog eens onderling in elkaar gedraaid. Zij symboliseren de 3 verhaallijnen van het boek.
Adrienne Nijssen vertelt het verhaal van Chris, een vrouw die met tent, fiets en 2 groene koffers (de gezusters Carlton) vol mails, kaarten, brieven, dagboeken en foto's naar haar geliefde Zeeuws Vlaanderen vertrekt om daar de verbroken relatie met Luna af te sluiten, een relatie die eigenlijk van het begin af aan niet gelijkwaardig is.

Chris die zich in allerlei bochten moet wringen om het Luna naar de zin te maken en daardoor zichzelf verliest, Luna die voortdurend eisen stelt, ruimte nodig heeft en er nog een geheime relatie op na houdt. We lezen het verhaal van Chris, haar twijfels, verdriet en frustraties, afgewisseld door dagboekfragmenten van Luna en daarnaast de mails van Tamar, de beste vriendin van Chris, die haar bijstaat met steun en goede raad. Op ingenieuze wijze heeft Adrienne deze 3 verhalen in het boek in elkaar geweven. Een makkelijk leesbaar boek met veel oog voor detail en prachtige beschrijvingen van de Zeeuws-Vlaamse dorpjes, dat zeker veel herkenning zal oproepen bij ieder die te maken had of heeft met een soortgelijke relatie.(Aafke Vlaanderen Oldenzeel) 

Zij aan Zij, nr. 5, juni 2007

Nijssen bewijst wederom een kundig verteller te zijn, met een groot inzicht in wat mensen beweegt. Het verhaal neemt je mee van de eerste kennismaking naar het einde van de relatie. Leuk is dat Nijssen hiervoor niet alleen het geijkte stijlmiddel van de flashback gebruikt. Naast het verhaal van Chris vertelt ze namelijk ook het verhaal van Luna, door middel van dagboekfragmenten die chronologisch door het boek heen lopen. Dat maakt De derde draad tot een afwisselend geheel, aangenaam, prettig leesbaar en boeiend, een boek dat je maar met moeite weglegt. De derde draad is vooral een heel herkenbaar boek: emotionele afhankelijkheid, claimgedrag, afwijzing, niet los kunnen komen van je ex en uiteindelijk de beslissing om voor jezelf te kiezen... wie het heeft meegemaakt zal het zeker herkennen. Adriënne Nijssen is er wederom in geslaagd om de 'gewone' emoties in een mensenleven op een boeiende herkenbare manier tot leven te laten komen. (Aafke van Vorstenbosch)

OG221
Kwartaalblad COC Midden Nederland, juni 2007

De schrijfster situeert dit liefdesverhaal in een lesbische omgeving: vrouwenfeesten, COC Middelburg en Affinity van Sarah Waters figureren als lesbische accessoires. Dat geeft mij een groot gevoel van herkenning. Nijssen gebruikt vaak mooie of grappige zinnen om deze liefde te beschrijven (Ik ben verliefd. Ik eet niet, ik bel niet, ik wil niets met haar te maken hebben). Ook dit boek zal ik toch weer aan mensen aanraden en cadeau doen. (Mieke Manders)

Op de Boekenplank, mei 2007

Chris' worsteling met zichzelf zal voor veel vrouwen erg herkenbaar zijn, met name voor lesbische vrouwen. Centraal staat de kwestie: hoe blijf ik trouw aan mezelf, mijn gevoelens, mijn leven, en aan de ander? Hoe speel ik het voor elkaar mijzelf niet op het tweede plan te zetten of te eisen van de ander dat zij zich aanpast aan mij? Communicatie, eerlijkheid en openheid ten opzichte van jezelf en van de ander spelen daarbij een cruciale rol. Persoonlijk vind ik dit derde boek van Nijssen haar beste. Ik voelde Chris' worsteling met haar mee. Wie heeft er geen ervaring met een ongelukkige liefde? Wie heeft nooit een relatie langer laten duren dan goed voor je was? Wie kent het niet dat je je maar met grote inspanning kunt losmaken van je geliefde? Wie kent niet het gevoel van onmacht in een relatie? Wie kent niet het besef dat je die ander niet werkelijk kunt doorzien? Wie kent niet het gevoel dat je tekort geschoten bent? (Lukke Boots)

Roze Golf, mei 2007

Al vind ik alle overwegingen van Chris nogal ingewikkeld en ‘typisch vrouwelijk emotioneel’, het levert een goed verhaal op. De schrijfstijl is uitstekend Adriënne Nijssen! Het boek wint daardoor enorm aan diepgang. Om kort te gaan: Adriënne Nijssen heeft met De derde draad opnieuw een goed boek afgeleverd. Ze kan goed schrijven, ze weet karakters te creëren bij wie je recht in de gedachten kunt kijken. Knap. (Remco van Schellen)

Lees de volledige recensies op lavitapublishing.nl

Lees de beschrijving