|
recensies Henrietta is mijn geheim - Maja Hjertzell |
|
Lesbischlezen.nl, december 2008
Ik zal het maar meteen verklappen, Henriëtta is het geheim niet.
Spoilerwaarschuwing! Wie niet wil weten wat de clou van het boek is, moet aan het einde van deze zin ophouden met lezen.
Ah, je bent er nog. Je was gewaarschuwd! Henrietta is mijn geheim van Maja Hjertzell gaat over een tiener hopeloos verliefd op een andere tiener. Alle heteronormatieve lezers (zijnde: lezers die als er een verliefdheid in het spel is, verwachten dat er sprake is van een jongetje en een meisje) worden bij de neus genomen. HIMG gaat over een meisje dat halsoverdebotel verliefd is op Henrietta, maar dat de hoofdpersoon een meisje is, dat weet je tot op de laatste pagina niet zeker. Het geslacht van de hoofdpersoon -"Max" alias "Meeuw" - wordt 167 pagina's lang verzwegen.
Ik had het als "lesbisch boek" in mijn handen geduwd gekregen, dus toen de Meeuw verliefd bleek op iemand ging ik er meteen van uit dat Meeuw een meisje was. Maja bleef maar om de sekse van de hoofdpersoon heen draaien, en ik wíst het al, dus voor mij daar geen toegevoegde waarde of spanning. Ik begon me te ergeren: wanneer ging ze nu eindelijk openbaren dat het om meisjesliefde ging?
Dit boek is vooal leuk voor de middelbare scholier die voor Nederlands moet lezen (ja, je mag tegenwoordig vertaalde boeken lezen) en zich na 167 pagina's ineens geconfronteerd ziet met een lesbisch boek. De lezer die een lesbisch boek wil lezen en dit boek kiest, weet dat de hoofdpersoon een meisje moet zijn en dat kan de leeservaring negatief beïnvloeden.
De vraag waarom Maja ervoor heeft gekozen om het gender van de hoofdpersoon te verbergen is een interessante. Heeft zij onwetende lezers willen verbazen met hun eigen heteronormatieve denken, dan werkt dat alleen voor de lezers die voor het lezen niet weten dat ze met een lesbisch boek te maken hebben. HIMG lijkt daarmee een lesbisch boek bedoeld voor een heteroseksuele doelgroep, of in elk geval een groep lezers (11-15 jr.) die niet weet een lesbisch boek in handen te hebben.
Het boek stikt van de belgicismes waardoor ik er bij de tweede zin ""Hallo, het is met Henrietta"" van overtuigd was dat ik te maken had met een afschuwelijk slecht vertaald boek. Wanneer Gudrun Rawoens (de vertaler) tien pagina's later echter zegt dat iemand de telefoon "dichtlegt" begint er bij mij een (Vlaams) belletje te rinkelen. Aha, zut, denk ik, tis natuurlijk ùnù Vlaming, dat verklaart een boel. Qua sfeer en thematiek doet het boek denken aan films als Fucking Åmål (1998) Naissance des pieuvres (2007). Wie van die aandoenlijk verlegen, grijze muisjes/meisjes heeft genoten, moet zeker HIMG gaan lezen, ook al weet je nu al dat het om twee meisjes gaat. (Lezeres Sanne Bloem) Lees de beschrijving
|
