Gratis downloaden: Griet - Fran Bambust

Cadeautje van lesbischlezen.nl: download gratis de fraai vormgegeven pdf met het sprookje Griet van Fran Bambust. Hans en Grietje, maar dan net even anders. Een fragment:

Herinner je nog die eerste nacht, mijn lief? De nacht was zwart als drop en de koude wind sneed als kandij in mijn huid. De hele nacht hadden we gelopen, Hans en ik, vluchtend, onsnappend aan een heden dat geen toekomst had. De weg was lang, maar de nacht nog langer, en zo kwam het dat we je huisje eerst roken en toen pas zagen.

"Peperkoek!", riep Hans triomfantelijk, "Zie je wel!" en hij stompte me op mijn arm.

"Auw", riep ik plichtsbewust, maar mijn mond lachte glim. Ik rook het ook. Ik rook je ook. Dat was jij, mijn lief. Jij rook naar peperkoek. Zo rook je toen, en zo ruik je nu nog in mijn herinneringen. 'Kruidenkoek', zei je zelf, maar je gaf toe dat 'peperkoek' wel vrolijker klonk.

Meer lezen? Download hier de pdf!

De dag na Hemelvaart - kort verhaal door Kirsten Kamphuis

Ze moet de enige in de hele stad zijn die haar fiets niet op slot zet. En dat is dan ook meteen alles wat ik van haar weet – dat ze een roestig barrel uit het rek trok, en net toen ik dacht dat ze zonder een woord weg wilde fietsen, zachtjes vroeg of ik kon springen. Ik geloof dat ze bruin haar heeft, halflang, maar ik kan me vergissen. Tussen mij en de wereld zat gisteravond een dik scherm van rum en rook.

Lees meer: De dag na Hemelvaart - kort verhaal door Kirsten Kamphuis

Blauwe regen - kort verhaal door Natasja Kraijer

Ik groef met mijn handen in het zand, totdat ik de dikkere wortels van de blauwe regen tegenkwam. Onder mijn nagels hoopte het zand zich voelbaar op. Het drukte tegen mijn vlees en het licht stekende gevoel leek me te willen afremmen in mijn hoge tempo van graven, graven en graven. Maar ik moest door.

Lees meer: Blauwe regen - kort verhaal door Natasja Kraijer

De waarzegster - kort verhaal door Csilla Liptai

De levenslijn werd niet één keer onderbroken. Een gladde diepe lijn in de palm van de linkerhand. Een sterke hand, zo een had ze vandaag nog niet gezien. Dita leek in diepe concentratie verzonken terwijl ze zo onopvallend mogelijk de eigenaar van de hand bestudeerde. Halflang donker haar, volle onderlip, een klein kronkelend litteken op de linkerwang, net boven de kaak.
Hun blikken kruisten elkaar. De waarzegster begon met haar verhaal.
‘Ik zie een lang leven, goede gezondheid, geen ongelukken.'
Het leverde een verveelde zucht van haar klant op.
'Dat heb ik al zo vaak gehoord vandaag, kun je niet met iets beters komen?'

Lees meer: De waarzegster - kort verhaal door Csilla Liptai

Woorden - kort verhaal door Marijke van Dijk

Mijn handen omklemmen het stuur. Moet ik dit wel doen? Waarom heb ik ermee ingestemd? Ik overweeg om te draaien, weer naar huis, me veilig achter mijn computer te laten verwarmen door jouw woorden. De gedachte dat die woorden dan zeker ophouden, weerhouden me van omkeren. Ik ben verslaafd geraakt aan je woorden.

Lees meer: Woorden - kort verhaal door Marijke van Dijk

Stenen - kort verhaal door Hilda Knol

Een steen rol ik heen en weer tussen mijn handpalmen, net zolang totdat hij mijn lichaamswarmte heeft aangenomen. Hij is gespikkeld en heeft de vorm van een duivenei. Ik heb hem in een knikkerzak in een schoenendoos bewaard, samen met steentjes uit Noorwegen, Malta en Turkije. De doos staat ver weggeschoven onder een logeerbed op zolder. Met zwarte inkt staat er iets op de steen geschreven, wat de tijd bijna heeft weggevaagd. Het geeft niet, de tekst staat ook in mijn geheugen gegrift. De woorden op de andere kant zijn nog wel leesbaar. In een kriebelige handschrift staat er: Mallorca, 8-8-’83. Bijna 25 jaar zijn verstreken sinds Ella en ik onze vakantie op het Spaanse eiland doorbrachten. De krakende zoldertrap daal ik voorzichtig achterstevoren af. Mijn oude lijf protesteert en mijn hart gaat tekeer, maar ik klem de steen in stevig in mijn vuist. Alsof ik zo een voorbijgegane liefde tot leven kan wekken. En alsof ik er kracht uit kan halen om de afspraak die Ella en ik op het eiland hebben gemaakt na te kunnen komen.

Lees meer: Stenen - kort verhaal door Hilda Knol

Tintels - kort verhaal door Kaat Roozal

Voorzichtig haal ik de foto uit mijn tas. Dan het tubetje lijm, lijmt alles op alles volgens het opschrift. Ik open de tube en smeer wat op de achterkant van de foto. Dan wapper ik ermee in de wind.
‘Komt je vader hier nog wel?’ vraagt Ella.
‘Ssst,’ gebaar ik.
‘Doe niet zo raar joh, ze horen je niet.’
‘Ik wil geen aandacht trekken,’ fluister ik.
‘Het is twee uur. Wie dacht je dat er in dit godvergeten oord nog op is?’
‘Nou ja, het hoort niet of zo. Weet ik veel, houd nou je mond.’
Terwijl ik wacht tot de lijm kleverig is, veeg ik met mijn hand de grafsteen schoon.

Lees meer: Tintels - kort verhaal door Kaat Roozal

Verse kruiden - kort verhaal door Connie van Gils

Een aantal jaar geleden kreeg ik voor mijn verjaardag een kookboek met de titel The naked chef, van Jamie Oliver. Ik had nooit van hem gehoord, maar mijn gasten bleken hem allemaal te kennen van tv. Waar dat naked op sloeg wist ik niet en ik durfde het niet te vragen. Ik hoopte dat dat naked niet letterlijk bedoeld was, want ik hield, zoals iedereen wist, meer van vrouwelijk naakt. Donna Hay, naked, zo’n titel paste meer bij mij. Ik hield veel van haar borsten. Maar enfin. Ik sloeg het boek enigszins beducht open, en kwam veilig terecht bij het hoofdstuk Kruiden en specerijen. Ik las: ‘Verse kruiden zijn onmisbaar, je kunt ze in bijna elk gerecht dat je maakt gebruiken. Ze zijn heel gemakkelijk te kweken: of je in de stad of op het platteland woont of arm of rijk bent en of je op de zestiende verdieping woont of in een kelder, het maakt niet uit! (..) Het enige wat je eraan hoeft te doen als ze in een pot staan, is af en toe water te geven. Ze worden alleen maar groter'. Het stukje eindigde met: 'Koop die dure zakjes uit de supermarkt toch niet. Ze zijn duur, inferieur en het is altijd een bedroevend kleine hoeveelheid'. Dat laatste is waar.

Lees meer: Verse kruiden - kort verhaal door Connie van Gils

Afstand - kort verhaal door Natasja Kraijer

Je pakte mijn hand op een geheel onverwachts moment. We stonden buiten tegenover elkaar, op de stoep, een stukje buiten het park waar we net nog opvallend zwijgend hadden gewandeld. Mijn ogen waren vragend op die van jou gericht.
‘We moeten even afstand van elkaar nemen,’ zei je en op dat moment wendde je je ogen van me af. Alsof je wist dat ik door je heen keek en er niets van geloofde. ‘Het is maar voor even. Maar het moet, dat is beter zo,’ voegde je er zwakjes aan toe. Voor een kort moment keek je me aan. Ik zag de tranen in je ogen. Jij, die bijna nooit huilt.

Lees meer: Afstand - kort verhaal door Natasja Kraijer